Né ãğLãyãCãk KãdãR Gûnãhkãrım Né GôkLéré ¢ıkãßÎLéCék KãdãR Mã§um.Né Gé¢mÎşdé Yã§ãdıkLãrImdãn Huzur§uzum Né §u ãn YãptıkLãrımdãn MutLu.§IrLãr ΢Îndé ßÎr Dûnyãm vãr BÎrdé §én Vãr§In ΢Îmdé Né §énÎ KãyßédéCék Kãdãr Cé§urum Nédé §énÎ KãzãnãCãk Kãdãr Gû¢Lû!!..
Bir Zamanlar Aşk Vardı
Onun Yerini Et Aldı
Eski Dizilerde Kaldı İnsani Şeyler

Kal deme dedi.

Hiç bir şey diyemedim.

Kelimeler yardımıma koşmadılar.
Koşsalar dahi ağzımdan çıkacak en anlamlı söz
ne olabilirdi ki ?
Evet susmalıydım.
Zaten canlı bir cesedi andıran duruşum,
rüzgarın da etkisiyle kıstığım gözlerimden akan yaşlar,
başımı eğmemek adına kendimle yaptığım mücadele,
her zaman özenle taradığım saçlarımı
rüzgarın insafsız bir şekilde savurmasına izin verişim
tüm çaresizliğimi açıklıyordu.

Bu yüzden sessizlik benim adıma yalvarıyordu O ‘na

Kal diye………….

Ellerimi yalvarırcasına son kez kaldırdım arkasından,
tüm gücümü toplamıştım “Kal” demek için.

Ama diyemedim, son kez onu dinledim ve dediğini yaptım.

Kal Demedim………………